Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris entrevista. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris entrevista. Mostrar tots els missatges

dissabte, 10 de desembre del 2011

L'entrevista a Guille Milkyway: amor i política amb La Casa Azul

Ja tenim aquí un nou programa, on estrenem el nou senzill de Rosa-Luxemburg i parlem de la banda Nouvelle Vague.

Però bona part del programa està dedicada al nou treball de La Casa Azul, La Polinesia Meridional. Per això entrevistem al seu líder, al seu creador, al Guille Milkyway, que ens parla de les noves cançons, de les seves sensacions, del Goya que va guanyar l'any passat, de la situació política i també de la musical...

Escolteu les sàvies paraules del Guille Milkyway, qui millor que un dels estàndards de la música pop espanyola per parlar de música. Un melòman, per damunt de tot.

Part 1/2:

Part 2/2:


dissabte, 3 de desembre del 2011

L'entrevista a Zahara: la catarsi feta música


Després d'un any i mig des de la seva última visita pel programa, la Zahara ens torna a parlar amb màxima sinceritat sobre el seu nou i revelador treball, La Pareja Tóxica.

Una sorpresa per aquells qui no la coneixen prou i s'havien quedat amb la seva dolça faceta anterior, però la prova evident de la seva personalitat per aquells qui sabem prou bé què això és el que realment vol fer Zahara.

Independència discogràfica de la mà de Music Bus, lletres crues, melodies fosques, producció de Ricky Falkner, composició amb Sergio Sastre, gravació a La Casa Murada... tot encaixa perquè sigui radicalment diferent a tot l'anterior. Ens parla de tristesa, de toxicitat i de valentia.

Disposats a escoltar el que ens vol explicar? Som-hi!

Part 1/2:

Part 2/2:



dissabte, 19 de novembre del 2011

L'entrevista a Albert Freixas: la sinceritat musical

Ja tornem a ser aquí, després d'uns dies de desconnexió!

Avui tornem amb un programa carregat, amb l'entrevista i l'actuació en directe de l'Albert Freixas, el guitarrista d'IX que ens presenta el seu primer treball en solitari, U.

En un dia de reflexió com el d'avui, 0% política i 100% música en viu.
Molt recomanat l'Albert Freixas, no ho dubteu!

Part 1/2:

Part 2/2:


Nota: la setmana que ve publicarem l'entrevista de la setmana anterior, al cantautor Jordi Montañez. 

diumenge, 9 d’octubre del 2011

L'entrevista a Senyors Tranquil: la bossanova catalana

Ja tenim el tercer programa d'aquesta temporada, amb una entrevista que ens fa molta il·lusió, que ens va alegrar la tarda!

Vam tenir amb nosaltres als Senyors Tranquil, al David Amills i al Gad Sans, dos mestres de la música que van parlar amb nosaltres del seu projecte musical, de les sensacions que s'han endut amb el seu primer disc Tenir-ho tot, de com està funcionant la composició del segon treball... Pop, folk, bossanova i molt més. I, per acabar-ho d'arrodonir, ens van cantar dues cançons en directe, la ja imprescindible per nosaltres Indis i Cowboys, i Senyors Tranquil, que formarà part del seu segon disc.

Tot, tot un plaer!
Escolteu-los:

Part 1/2:

Part 2/2:



dissabte, 1 d’octubre del 2011

L'entrevista a Belén Arjona: fugint d'Espanya

Ja tenim el segon programa!
Estrenem careta locutada per la nostra gran amiga Marina, i molt més.

Parlem d'Amaral i també entrevistem a la cantant Belén Arjona, que després de 3 discos en solitari i un fracassat projecte amb el grup 7 horas, forma duet amb el seu company de viatge John Lannigan, es passa a l'anglès i treu a la venta el disc We Belong Here, sota el nom de Bel and the Boy. Vam parlar amb ella just abans que marxessin a viure junts a Anglaterra, on tenen més èxit amb la banda que aquí. La última entrevista abans de marxar!

Voleu escoltar-la?
Després del salt! Som-hi:



Part 1/2:

Part 2/2:



dimarts, 27 de setembre del 2011

Avui recuperem a Zahara

A finals d'octubre arribarà a les botigues i als nostres Spotify La pareja tóxica, el nou CD de Zahara, allunyada de les majors i amb una forta independència, de la mà de Music Bus.

Zahara és una d'aquelles cantants a les que el format disc no els hi ha fet justícia. Zahara és una compositora amb una sensibilitat profunda i converteix en bellesa les paraules que canta, però el seu primer disc, produït per Carlos Jean i Ricky Falkner, va sonar massa artificial.



Amb Pregúntale al polvo, el primer single del seu nou disc, ja produït sencer per Ricky Falkner, s'acosta als sons que ella sempre ha defensat en directe. Més propera a Radiohead i a Tulsa, i més allunyada del happy-pop que ens va intentar vendre Universal, i que no va funcionar.


Avui volem recuperar una entrevista que li vam fer a la primavera de 2010, quan ja preparava aquest disc. Vam parlar dels errors comesos amb el primer disc, de les ombres que amaga la fama i l'èxit, del seu estil musical, dels seus projectes... Vols escoltar-la?


Part 1/2:

Part 2/2:


Esperem tenir-la ben aviat, a finals d'octubre, al programa. I que ens parli d'aquest nou disc que ja està molt apunt de sortir. Tenim moltes ganes!


dilluns, 18 d’abril del 2011

Entrevista a Mendetz: "Con el segundo disco podríamos haber desaparecido"

De izquierda a derecha: Pablo, Oriol, Stefano y Jan
Mendetz regresan con fuerza después del polémico Souvenir (2009) con un nuevo sencillo, Hap your clands. Es la sorprendente carta de presentación del tercer álbum de la banda catalana, Silly Symphonies. Stefano Macarrone ha hablado con nosotros para explicarnos el boom que vivieron con la primera maqueta, las dificultades que han pasado con el segundo trabajo y lo que nos proponen de cara a este 2011. Nueva etapa, ¿nuevos Mendetz?


Por Sem PONS,



¿Qué significa Hap your clands?


Es un juego de palabras muy tonto que nos ha divertido siempre mucho. Viene de Clap your hands, una expresión que sabe. Y todo nació de un vídeo que se colgó en Youtube de Prince, que no sé si es porque iba muy drogado o bebido, pero que haciendo palmadas no las llegaba a completar. En la furgoneta vimos este vídeo y lo catalogamos como un hap. Nos pusimos en contacto con un joven director y nos ha hecho un videoclip a su medida. Ha inventado toda una historia de esta extraña palmada, que nosotros llamamos no-palmada, o hap.




El videoclip, dirigido por Mario Barranco, se aleja totalmente del estilo al que estamos acostumbrados. No es el típico clip de banda tocando ni nada parecido, es una gran historia de un dios.


Le dimos total libertad a Mario para que ideara una historia, y ha hecho una historia muy emocional y surrealista. Es un dios que interviene en nuestro videoclip para contar su rito a lo largo de la existencia, el hap.  Su misión es difundir este rito y la responsabilidad recae en Prince, ese loco chiflado que no acaba los aplausos. Justo en ese momento es cuando descubre su misión dentro de la humanidad.


Es el primer vídeo de una saga de Silly Symphonies. ¿Qué tenéis pensado con esto? ¿Vídeos de todos los temas? ¿Una historia a seguir?


Nos gustaría que fueran vídeos que vayan saliendo sobre la marcha, que no dependan de una idea preconcebida ni de un hilo conductor. Nos encantaría contactar con más gente que aporte sus ideas, que cada director o participante del proyecto aporte lo que quiera. Ya tenemos preparado el segundo lanzamiento, el segundo silly symphonie, que será un videoclip de animación con otro buenísimo director. Aunque no puedo desvelar quien es. Todo esto nace de una fantasía del grupo, que es lo que más nos divierte y más nos motiva.


De hecho vuestra videografía es un punto determinante de vuestra carrera, ya empezando por Futuresex, vuestro primer single y el "primer vídeo a cero euros". ¿Es vital para la música los videoclips?


Nunca lo ha sido. Tenemos dos discos y sólo tres vídeos oficiales. Esta vez, como hemos llamado al disco Silly Symphonies, en honor a Walt Disney. Y queríamos darle un soporte visual a las canciones. Nos ha salido un disco muy variado y nos gustaría que también fuera igual de variado su parte audiovisual, sobretodo por ese homenaje a Walt Disney.


El estilo que patentasteis, el casio-punk, nos deparó en el segundo disco un cambio de registro importante. Ahora, con el tercero, ¿qué nos proponéis? ¿Una vuelta al sonido del primer disco o una evolución del segundo?


Es en realidad una mezcla de ambos, nos quedamos con lo mejor de los dos. Del segundo mantenemos las influencias más actuales, los giros más pensados. Pero hemos vuelto al sonido de local del primero, 100% orgánico, más directo y eléctrico. Se puede ver que es un disco de estudio, de local, pero con mucha reflexión detrás.


La no-palmada, el nuevo movimiento de Mendetz


Después de dos años con Souvenir a la venta, ¿qué reflexión hacéis de como ha ido todo?


Dentro de lo malo, contentísimos. Porqué podríamos haber, entre comillas, desaparecido. O pegarnos un batacazo mucho más serio. Lo bueno es que seguimos estando en boca de la gente, muchos aún nos siguen. Y en los conciertos no hemos notado apenas ningún cambio, los escenarios y salas donde tocamos siguen llenándose igual, y el apoyo en la red es brutal. En formato físico no hemos vendido tanto como con el primero, pero seguimos muy contentos y con muchas ganas de rodar. La carretera es nuestro sitio favorito.


Seguramente algo que sorprendió a muchos fue ese cambio de registro, algo que dejó desprevenida mucha gente. ¿Os arrepentís, o lo hecho hecho está?


No, no, si de algo estamos orgullosísimos es del segundo disco. Creemos y esperamos que se pueda recuperar dentro de un tiempo, cuando la gente vea que no somos un grupo de un solo sonido. Tenemos un abanico de influencias muy amplio y no solo hacemos casio-punk, sino muchas otras cosas. Dentro de tres o cuatro discos más, Souvenir volverá al lugar que se merece.


Hablando de abanico amplio de registros, una de las canciones que más nos ha sorprendido de vuestro repertorio es la que cantasteis en el Liceu en el concierto de Supernanas. Per te, una balada en italiano. ¿Tenéis pensado meter alguna canción de este registro en algún disco?


Tan tan lenta y tan tan suave, no. Pero fue una experiencia fantástica. Fue una de aquellas ocasiones perfectas para hacer algo completamente opuesto a lo que estás acostumbrado a hacer y cómo no, este tipo de iniciativas nos encantan.


Sorprendía también por ser en italiano, acostumbrados a oíros en inglés. No sé si quizás por raíces también tengáis ganas de moveros más por esos ambientes.


Yo me llamo Stefano Macarrone, tengo familia italiana. Muchos de nosotros hemos crecido con música en italiano. De hecho, nos conocimos en la escuela italiana de Barcelona. Era un pequeño homenaje a esa música italiana.


Otra canción de Silly Symphonies, desde Bandcamp, Creepshow

Justo ahora regresáis de Stuttgart, donde habéis estado los últimos días.


Estás muy informado de todo (risas).


Sí, de todo (risas). No sé qué ocurre últimamente, que bandas como Love of Lesbian, Amaral o Mishima van a ciudades inglesas arrasando. ¿Estamos exportando sonidos ahí? ¿O la gente que viene a veros es gente española que vive ahí?


En nuestro caso, cuando estuvimos en Londres fue una grandísima fiesta española. Sí, es cierto que Europa, y sobretodo Inglaterra, están empezando a abrir sus puertas. Ya no sólo a exportar, también a importar. Sobretodo también con referencias o sonidos latinos. Pero cuando fuimos ahí también fue porque nosotros sonamos a inglés, como una reafirmación de su poder sajón en la música. A Love of Lesbian no sé como les fue, pero es bestial que puedan ir ahí a tocar.


Precisamente Love of Lesbian o Mishima, que empezaron cantando en inglés, cambiaron al castellano y al catalán porque, no sé porqué, aquí no estamos acostumbrados a escuchar artistas nacionales cantando en inglés. ¿Lo percibís también?


Sí, cuesta mucho. Es algo que ya nos estamos acostumbrando, en un par de años será un problema bastante solucionado. La gente de aquí cada vez escucha más música, cada vez hay más oferta. Cada vez somos más catalanes, más españoles, los que estamos cantando en otras lenguas. Se irá normalizando. Y no me preocupa, hasta me parece bien.


Ya terminando, el 30 de abril actuáis gracias al Club Tr3C en Razzmatazz junto a Sidonie, Mürfila y El día de la Barbota. ¿Qué podemos esperar de vuestro nuevo directo?


De momento no es un concierto de presentación, será un par de adelantos y otras canciones antiguas. Y en la gira, lo que siempre hemos hecho. Tocar lo más parecido a un robot pero conservando también el lado más humano de los músicos, tocando a tiempo real y sin nada pregrabado. Intentando animar muchísimas noches e intentar que la gente baile cuanto más mejor. Ese queremos que sea nuestro legado.


Cuando salisteis por primera vez, sobretodo por el boom del BAM, mucha gente se apuntó a vuestros conciertos y la cosa creció rápido. Luego con Souvenir tampoco es que bajara, pero se mantuvo, no siguió creciendo. ¿Qué tenéis pensado para este tercer disco? ¿Visos de crecer o tan solo fijados en mantenerse?


Lo que tenemos claro es que, lo que fue atípico fue lo del primer disco. Lo del segundo fue una evolución lógica de nuestro estatus. Lo extraño fue que con una maqueta tocáramos en festivales muy grandes o en el BAM ante 16.000 personas. Estamos muy contentos de haber mantenido la confianza de la gente, que siga viniendo a los conciertos. Con que todo siga igual, será un gran éxito.

dissabte, 2 d’abril del 2011

Entrevista a Manel: "Nos queda un poco grande el Palau Sant Jordi"

Roger Padilla, Guillem Gisbert, Martí Maymó y Arnau Vallvé

Sí, volvemos a hablar de Manel. Esta semana ha estado convulsa para ellos. Siguen siendo número 1 de las listas de ventas española con 15.000 copias despachadas del 10 milles per veure una bona armadura, y siguen promocionando el álbum a la vez que lo presentan en sus primeros directos de la temporada. Están agotados pero ilusionados. Hablamos con Roger Padilla sobre su éxito, sobre la expectación, las críticas y el ya famoso bulo del Palau Sant Jordi.



Manel ha estado tema de portada en periódicos, radios y televisiones con vuestro nuevo trabajo. También en Internet tenéis una presencia importante y muchos ya dicen estar cansados de veros por todas partes. ¿Tenéis miedo a morir de éxito?

No, no nos preocupa. Es lo que pasa cuando sacas un disco, estás dos semanas de promoción con entrevistas y tal, pero esto se acaba rápido. Ahora me estás entrevistando y dentro de un rato no.

Un número 1 en las listas de ventas españolas del que se ha discutido mucho. Solo el 5% de los 15.000 discos vendidos han sido comprados fuera de Catalunya. ¿Vosotros notáis estar en este nivel estatal?

No, no. Lo supimos hace poco y nos sorprendimos, y estamos contentos, pero no le damos muchas vueltas a todo esto.

Si habréis notado que público que no entiende el catalán se esté fijando en vosotros, e incluso habéis transcrito al castellano las letras en la página web.

Sí, en ese sentido sí. Recibimos muchos mensajes de gente que dice que nos escucha, y estamos muy contentos.

Muchos os están comparando ya con Serrat o Llach, por este número 1 en ventas en catalán. ¿Qué les dirías a todos los que os ponen al mismo nivel que estos pesos pesados de la música catalana?

Pues que no lo hagan. Que nos da cierta vergüenza cuando nos comparan con gente así. Somos cuatro chicos que hacemos canciones y ya está. Supongo que las cifras que vendieron ellos no tienen nada que ver con las nuestras, aunque fueran otros tiempos.

Los de ahora también son tiempos difíciles como para conseguir que 15.000 personas hayan ido a compraros un disco en las tiendas.

Se nos escapa de las manos, nosotros nos preocupamos en hacer las canciones. Una vez se publica el disco ya no lo controlas. Ahora hacemos promoción, entrevistas y cosas así. Pero no sabemos como hacer para que alguien nos compre un disco, de eso no tenemos ni idea.

Dicen las malas lenguas que uno de los motivos por el que habéis vendido tanto es porque ha sido un disco muy protegido que ni tan siquiera está en Spotify, como una estrategia para vender un poco más. ¿Porqué no está en Spotify aún?

No lo sé, no lo llevo nada yo. No sé porqué no lo hemos colgado. Yo pensaba que sí estaba colgado, al menos la idea es colgarlo. Supongo que son cosas que suelen tardar un poco, pero sí lo colgaremos.

Si hablamos de vuestro nuevo disco, 10 milles per veure una bona armadura, es un trabajo más complejo. Melodías atrapantes y letras costumbristas por igual, pero menos ukelele y más programación, preparación y orquestración. ¿Os pedía el cuerpo un paso adelante?

No fue premeditado el quitar el ukelele o añadir otra cosa. Simplemente fuimos haciendo canciones y vimos que en según qué canciones el ukelele no entraba, no quedaba bien, y en otras sí. Inconscientemente vas probando cosas nuevas que no has hecho hasta ahora y también inconscientemente te repites en algo porque seguimos siendo las mismas cuatro personas que hicimos el primer disco.

Mucha gente se pregunta si la gente de la que habláis, como Olga, Miquel o Ignasi, existen de verdad.

No, no (risas). En el caso de la canción de El Miquel i l'Olga han tornat es en respuesta a una canción de Espadamaceta que se llama Al Miquel l'ha deixat l'Olga. Es un amigo nuestro y mira, cuando terminamos la canción aún no tenía título y este nos hizo gracia, y fue una forma para que se entendiera un poco más. 

Son canciones que la gente acaba queriendo, vosotros sois muy queridos ya por el público. Hasta el extremo de estar completamente en el punto de mira, y mientras esperábamos vuestro segundo disco muchos nos volvimos muy exigentes y ya pensando si ibais a mejorar o a empeorar. ¿No os ha dado miedo haber puesto el listón tan alto con el primer disco?

No podemos controlarlo ahora. Con el primer disco sí pudimos, era más fácil porque partíamos de cero y no tienes nada. En este caso sabemos que ya tenemos un disco. Por ejemplo, las entradas de los conciertos que hacemos ahora, que salieron a la venta antes de sacar el segundo disco, se han vendido sin duda gracias al primero. Es lo único que teníamos. Y esperemos que el segundo también guste.

Estuvimos en el concierto sorpresa de la sala Salamandra en l'Hospitalet y vimos un concierto más preparado, más ensayado. Guillem estaba menos hablador y todo sonaba como más profesional, dejando un poco de lado la naturalidad. ¿Es por el miedo a enfrentaros a las exigencias del público?

No nos da miedo el público, además que ese primer concierto fue casi un ensayo público.

¿Qué puede esperar la gente que vaya a veros en los directos de la gira?

Presentamos las canciones del segundo álbum y también rescatamos algunas del primero. Y que no esperen a escucharlo como el disco porque seremos sólo nosotros cuatro intentando hacer las canciones y procurando que sea un concierto entretenido.

Ya trasladándolo fuera de Catalunya, en sitios como el SOS de Murcia o en el Teatro Lara de Madrid, ¿cómo trasladáis el directo y vuestras canciones ante gente que no entiende el catalán?

Ya hicimos conciertos anteriormente por ahí y no nos lo hemos planteado de ninguna manera. Obviamente cuando nos dirigimos al público lo haremos en castellano, igual que hablamos en inglés cuando estuvimos en Inglaterra. Pero el espectáculo es el mismo.

Ahora que está tan de moda hablar de la nueva escena catalana, se comenta acerca de un macro-concierto vuestro junto a Antònia Font y Mishima. ¿Es el momento del punto álgido de esta generación?

Este concierto que yo sepa no existe, pero si pasa sería bonito. Pero nos queda un poco grande el Sant Jordi, de momento vamos haciendo. Hacemos lo que nos apetece por ahora, iremos cogiendo rodaje con las nuevas canciones, tocarlas y que salga bien.

dissabte, 26 de març del 2011

Entrevista a La Pegatina: "Cuando componemos algo nos sale automáticamente una rumba"


Ayer lo petaron en la sala Apolo presentando su nuevo trabajo, el tercero ya, Xapomelön. Esta noche vuelven a repetirlo, de nuevo con las entradas agotadas. Ni les da miedo sacar nuevo disco a la vez que Manel, ni apostar por nuevos sonidos. Están seguros de sí mismos y lo demuestran con su música, pero también con sus palabras. Xapomelön salió también en descarga gratuita en la web, según ellos porque "igual que cuando vas a una tienda a comprarte una camisa primero miras como te queda en el probador, nosotros queremos que la gente nos compre si les gustamos, y para eso hay que dejar que lo prueben". 

De momento, ya lo han probado más de 35.000 personas, y las que vendrán. Hoy tenemos a Rubén y a Adrià de La Pegatina.

Por Sem Pons,


Ya tenemos en nuestras manos el tercer trabajo de La Pegatina. Es probablemente el más esperado de los que habéis hecho, la gente estaba muy impaciente por escuchar las nuevas canciones. ¿Cómo habéis vivido toda esta expectación?

Adrià: Con mucho estrés, muchísimo estrés, pero con muchas ganas también, como siempre. Nos hemos dado cuenta de esta expectación gracias al camino recorrido en las redes sociales en los últimos dos años. Fuimos trending topic en Twitter en Barcelona la noche que colgamos el disco en la web, con la gente comentando en directo "como mola" o "no me lo puedo bajar, se ha colapsado la web". También vivimos mucho la previa en Facebook, en Twitter, en Tuenti... la gente pidiendo que lo lanzáramos ya, que avanzáramos algún tema, que estaban impacientes. Lo sacamos en descarga libre y gratuita a las doce de la noche, y a las diez estábamos entregando un premio Enderrock en el teatro Arteria Paral·lel, y al terminar fuimos pitando a casa porque teníamos que presentar la nueva web y el nuevo disco. Un jaleo, un estrés. Estuvimos hasta las tres de la mañana viendo todos los comentarios y es algo que aunque agobia acabas estando muy orgulloso.

Ha ido muy bien pero muchos expertos en marketing se habrán puesto las manos a la cabeza pensando "como se les ocurre lanzar el disco el mismo día que Manel".

Rubén: Nos enteramos después de decidir nuestra fecha, que ellos lanzaban el disco. Primero teníamos intención de sacarlo el 8 de marzo, pero por problemas de logística tuvimos que aplazarlo una semana y quince días antes de lanzar el disco vimos que Manel sacaba disco. No nos da miedo porque somos público distinto. Nuestro público puede escuchar Manel o puede no hacerlo, pero hay sitio para todos.

Adrià: Gracias a esta coincidencia los que sólo eran fans de Manel han visto por todas partes que nosotros también sacábamos disco, y al revés también. Nos hemos retroalimentado. Es la culminación de un pensamiento: la música hecha en Catalunya está creciendo. Y toda esta expectativa por dos grupos catalanes que son los que más gente mueven en directo... es algo muy importante para la cultura del país.


Hay muchos artistas catalanes que se han quejado de la sobreexplotación de grupos como Manel o Els amics de les arts, algo que deja al olvido a muchas otras propuestas. ¿Os hábeis sentido también olvidados a nivel mediático, o sí notáis apoyo a las bases de la música como vosotros por parte de la prensa?

Adrià: Nos ha costado muchos años que nos hicieran caso, y hasta que no hemos tenido la expectación del público los medios no se han enterado ni que existíamos. En cambio con ellos sí que desde el primer momento les han atendido, y no sabemos a qué es debido. 

Rubén: El público nos apoya, tenemos una comunidad detrás nuestro muy fiel. Sí que hay más cobertura de los medios con otros grupos, tal vez porque sean más buenos o yo que sé qué. Pero lo que nos importa a nosotros es que nos responda nuestra gente, hacerles disfrutar. Si la prensa se enfoca en un estilo o en otro, da igual. 

En Catalunya por eso no os podréis quejar de promoción, ya que estas navidades hemos podido escuchar mucho una canción vuestra, Aquí es Nadal i estic content. Hay mucha gente que al final se cansó y dijo, basta ya de escuchar esta canción.

Adrià: Sí, sí (risas). Puede ser, pero que conste que no pedimos que martirizaran a la gente (risas).

¿Os martirizó a vosotros?

Adrià: Nosotros dejamos de ver en un momento dado TV3, porque la teníamos tan escuchada... fíjate, la grabamos en julio como regalo para nuestro público, hicimos un vídeo y lo colgamos en la web. TV3 se fijó y ya que la teníamos hecho nos propusieron promocionarla y llegar a más sitios de lo que solos podríamos aspirar. Nos ha acabado conociendo gente que quizás nunca habría oído hablar de nosotros, hemos ampliado público. Pero sí, ha rodado mucho la canción. Pero también hay otra mucha gente que no ve TV3 y no sabe de lo que estamos hablando, hay un poco de todo. Luego TV3 nos dijo que ha sido su mejor campaña de navidad, que todo el mundo la ha visto. Es el primer año que compartían la canción con Catalunya Radio, estaban muy contentos.


Si hablamos, ahora sí, de vuestro tercer disco, podemos encontrar sobretodo rumba. Pero siempre intento ir más allá con vosotros, no hacéis solo rumba. Por ejemplo una de vuestras nuevas canciones, Foxy&Billy, es un tema totalmente disco. ¿Os planteáis en un futuro aparcar la rumba y apostar por otros estilos que también se os dan bien?

Rubén: El principal motivo por el que no cambiamos de estilo es porque yo no sé tocar muchos más ritmos con la guitarra, así que lo tenemos crudo (risas).

Adrià: La rumba es la base de La Pegatina, es lo que nos inspira. Cuando componemos algo nos sale automáticamente una rumba. Pero luego podemos hacer un ska que se convierte en ranchera, o un reggae que se transforma en cumbia. Es música que evoluciona, tienes una batería y vas probando. Luego te animas a hacer una ranchera para alegrar al público, hacer algo que quizás les pueda molar. Eso sí, siempre que se note que somos nosotros, que no cambiamos radicalmente lo que somos. Algo así ha pasado con este disco. Hemos hecho merengue, ranchera, cumbia, ska... pero somos nosotros. Siempre haremos rumba, pero siempre buscaremos nuevos sonidos.

Rubén: No nos da miedo buscar otros estilos porque, en definitiva, el sello sigue siendo el nuestro. Cualquier tema de La Pegatina sabes que es nuestro. No queremos bloquearnos ni limitarnos ahora mismo, lo hacemos por diversión. No le damos más vueltas.

Cortaros no hábeis cortado, un disco con 21 canciones. ¿Luego en el concierto qué haréis, conciertos de 46 canciones o qué?

Rubén: Sí, sí (risas). Concretamente tenemos eso, 46 canciones. Dura alrededor de las dos horas. Pero piensa que el disco, pese a ser 21 canciones, en total dura 45 minutos, una duración normal. Los temas son cortos. Pero queríamos mostrar todo lo que habíamos compuesto en estos dos años de gira, decir, esto es lo que hemos hecho hasta ahora. Somos transparentes, esto es lo que hay. Luego opina tú si te gusta todo, una parte, o no.

Nos gusta, nos gusta. En otros sitios que también gusta, no sé si porqué cantáis en muchos idiomas o porque la rumba es universal, pero luego vais a tocar a sitios como Francia, Liechtenstein o Alemania. ¿Es complicado digerir que algo que hacéis en vuestra casa pueda ser tan universal?


Adrià: No. Por lo que hemos hablado con gente de ahí, algo que nos confirma los dos franceses que tenemos en el grupo, es eso. Son ritmos que se pueden bailar en todas partes. Es algo latino, fuera de España es exótico y extraño, pero bailable. No tienen prejuicios aunque no entiendan las letras, vivirlo en directo les paga la pena. Se lo pasan bien, es de fuera, pero da igual.


Escucha Xapomelön de La Pegatina en Spotify

Posibilidades para entenderos no les faltan. Cantáis en catalán, castellano, francés, inglés, portugués... 

Adrià: Es algo fortuito, sale así, sin más. No lo hacemos para llegar más lejos. Por ejemplo, la canción en francés salió un día que estábamos en un bar molestando a una vecina que salió a quejarse, y el público empezó a corear "On apelle la voisine", y prometimos que la haríamos. La de Foxy&Billy salió como una broma en un directo con Gambit. Y el euskera salió porque de tanto ir allá la gente nos pedía que cantáramos algo en su idioma y les dijimos, si alguien nos hace una buena letra encantados.

Otra de las abanderadas del mestizaje, una palabra que tampoco nunca entendí, es Amparo Sánchez, que colabora con vosotros en el disco. ¿Cómo surgió?

Rubén: Sí, en el primer disco fue Manu Chao, un gran amigo nuestro. Y Amparo es otra de las personas más influyentes del estilo. Hemos coincidido varias veces en locales, que le gusta lo que hacemos. Le propusimos, le pedimos si quería colaborar y aceptó encantada con El cáliz de fuego.

diumenge, 20 de març del 2011

Entrevista a Los Pedales: "Darse a conocer requiere muchísimo trabajo, hay que estar en muchos sitios para que sepan que existes"

http://www.myspace.com/lospedales


Un año después del lanzamiento de "Nuevo mundo", su primer disco, Gustavo y Rodolfo pueden estar más que satisfechos. Los hermanos Muñoz (y no hablamos de Estopa, sino de Los Pedales) han recorrido el país con más de cuarenta conciertos, y los que quedan. Sobretodo, el último de la gira, que les llevará el 27 de mayo a la mítica Sala El Sol de Madrid, una de esas salas grandes que pronto se les quedarán pequeñas. No hay duda, Los Pedales tienen consigo las de ganar, y están dispuestos a conseguirlo. Y hablamos con Gustavo para conocerles un poco más.

Por Sem Pons,

Escucha la entrevista en audio en el programa del 5/03/2011


Lo primero de todo, lo que llama la atención en un primer momento, el nombre. ¿De dónde viene Los Pedales?


No tiene una explicación muy clara, lo único que sabíamos es que queríamos algo fácil de asimilar, sin muchas complicaciones. Después de barajar varios nombres decidimos ese.

Los Pedales es una banda formada por ti y tu hermano, y siempre han dicho aquello que juntar familia y trabajo no es muy recomendable. ¿Cómo surge el formar equipo con tu hermano?

Ha sido un proceso muy natural, no es algo de un momento para otro. Tocamos juntos de toda la vida, empezamos juntos en clases de guitarra de pequeños. Luego a hacer canciones juntos, con amigos... y acabó así, saliendo este proyecto.

"Nuevo mundo" es un trabajo que ha sido difícil de sacar al mercado, optasteis por la auto gestión y centráis la promoción básicamente en Internet. ¿Es complicado esto de darse a conocer en el mundo de la música o lo veis más fácil de lo que parecía?

Realmente requiere muchísimo trabajo, estamos en un momento en el que ha crecido el numero de medios de comunicación que hay, y hay que estar en muchos sitios para que la gente se dé cuenta que existes. Pero ayuda, y las plataformas digitales y las redes sociales ayudan, pero hay que centrarse en muchos más campos para darse a conocer.
Escucha Nuevo Mundo de Los Pedales, en Spotify

Las canciones del disco suenan a pop, a pop clásico, pero también con otros tintes como el blues. Luego en la portada del disco aparece una gramola. ¿Es una reivindicación de algo que se está perdiendo?

No sé si decir que se está perdiendo, hay muchos grupos que siguen haciendo esta música. Con la portada queríamos mostrar que nos gusta la música antigua. Y a la vez, con el título del disco, "Nuevo mundo", decir que estábamos empezando, que era un debut. Y la verdad que sí, nos ha parecido siempre muy curioso el rollo vintage y queríamos plasmarlo en la portada del disco.

Cuando escucho el disco me suena a pop español. ¿Con qué bandas os sentís más identificados? ¿A cuales os parecéis más?

El 80-90% de música que escuchamos es anglosajona, pero también muchos grupos españoles. Nos quedaríamos, si tuviéramos que escoger el que más nos ha influenciado desde siempre, sería Los Enemigos. Ha habido muchos más grupos, pero sin duda lo que más nos influencia sigue siendo la música anglosajona.

Más de 40 conciertos de Los Pedales. ¿Qué podemos encontrar los que vayamos a veros?

Afortunadamente sí, hemos hecho bastantes conciertos y podrán encontrarse un espectáculo ya rodado, que se agradece mucho porque cuesta arrancarlo. Los hacemos casi todos con un formato acústico que es lo que más fácil para moverlo, un acústico bastante currado con mi hermano y yo. Desempeñamos ahí nuestra parte multi-instrumentista, tocamos teclados, armónica... Es lo que estamos presentando. Luego en Zaragoza y en Madrid iremos con la banda, el formato eléctrico, mucho más potente y cañero.

Precisamente el fin de gira es en la Sala El Sol de Madrid, como comentabas, tras el cual os encerráis a preparar el segundo disco. ¿Qué nos puedes desvelar de lo que vendrá?

Después del cierre de la gira, que con el concierto en El Sol va a ser algo muy interesante, porque es de las más míticas de Madrid, no pararemos de trabajar. Estamos ya con el tema de la composición, así que al acabar la gira lo remataremos y en septiembre estaremos ya grabando durante 10-15 días en el estudio. Y a preparar luego el lanzamiento, que también somos la discográfica (risas), que esperamos para principios del año que viene.

¿Cuesta mucho administrarlo todo? No solo la composición, sino también la grabación y producción, y luego la parte de la discográfica. Todo vosotros mismos.

Es muy difícil, requiere mucho trabajo, pero hace más ilusión. La parte más positiva es poder decidir sobre tu trabajo, decir qué quieres y qué no. Nuestro manager también nos ayuda mucho con la promoción y los conciertos, que nos ha quitado mucho trabajo, antes era una locura. Sigue siendo mucho trabajo pero luego siempre nos compensa.

¿Volveréis por Barcelona?

La verdad es que lo teníamos ahí, y nos gustaría poderlo cerrar. Aún hay algunas fechas pendientes de confirmar, y nos gustaría la de Barcelona antes del fin de gira, especialmente porque el concierto que ya hicimos aquí en la Sala Monasterio, de presentación del disco, fue muy especial.

dissabte, 26 de febrer del 2011

Entrevista a Love of Lesbian: "Llevamos muchos años y queremos estar muchos más, así que necesitamos parar y hacer cosas nuevas"

Escucha en Spotify 1999 de Love of Lesbian

Se acaba la gira de '1999', el disco que ha catapultado a la fama a Love of Lesbian. Queda atrás el debate de lo indie y lo comercial, y tal vez deberíamos crear un nuevo estadio intermedio para bandas como LoL. Muchos espacios se les han quedado pequeños, y llenar tres veces la sala Razzmatazz es señal de su más que buena salud. Ya no es descabellado pensar en un futuro en el que llenen estadios sin ni siquiera haber sonado en ninguna radiofórmula. Son la prueba de que Internet, el boca-oreja y la calidad en discos y conciertos avalan un crecimiento meteórico. 

Como dijo Santi Balmes al acabar el penúltimo de los conciertos de la gira en Barcelona, "esperemos que dentro de diez años cuando penséis en 2009, 2010 y 2011 os venga a la cabeza Love of Lesbian como uno de vuestros recuerdos". No hay ninguna duda que, para muchos, será así.

Hoy desgranamos lo que ha sido este éxito apabullante con Oriol Bonet, batería y programador de Love of Lesbian. Sobre lo que han sido, lo que son y lo que serán.
Por Sem Pons,





Hoy cerramos una gira espectacular de más de dos años presentando este 1999, con el último de los tres conciertos llenando Razzmatazz. Si fuera por el público, no descansaríais. ¿Os ha costado poner vosotros el punto y final a esta etapa?

Cuando estás metido de lleno en una gira como esta, que llevamos dos años, siempre cuesta. Es como una droga. Cuesta decir de acabar, pero también el cuerpo te lo pide, necesitamos descansar. Parar, pensar en cosas nuevas. Si fuera por el público, no pararíamos. De hecho estamos diciendo que no a muchos conciertos, hay programadores que nos siguen llamando. Y mira, hoy tercer día en Razzmatazz, algo que no es muy fácil de conseguir.

Después de tantos años sin triunfar en la música, ¿es difícil tener que decir que no a dar conciertos?

En este aspecto, como llevamos muchos años y queremos estar muchos años más, necesitamos parar. Hacer cosas nuevas porque así la gente pueda ver y escuchar cosas nuevas. Y claro que cuesta decir no a algo que disfrutas, cuando lo pasas bien y haces aquello a lo que toda la vida has querido dedicarte, cuesta... pero encantados. 

Después de dos años de buena racha, uno suele perder la perspectiva de lo que hace, y tiende a dejar de valorar lo que va sucediendo. ¿Cómo conseguís mantener los pies en el suelo?

La forma que tenemos, almenos yo y algunos más de la banda, para poner los pies en el suelo... (se oye un lloro de un bebé). Es justo lo que acabas de oír ahora mismo. Tengo tres hijos y cuando llego el domingo a casa, y me piden que les haga la cena, les cuente un cuento o juegue con ellos, es cuando se te pasa todo. Si en algún momento te sientes, si es que lo has sido, una "estrellita", ahí vuelves a ser una persona. Pero nosotros somos siempre muy normales. Cuando haces tu función de padre consigues bajar al suelo todo lo que hayas podido subir. 

Después de dos años girando, ¿echáis de menos el tiempo en que todo era más de estar por casa? Eso de estar con vuestros hijos, de tocar en salas más pequeñas...

No lo echamos de menos porque lo seguimos haciendo. La semana pasada en Valladolid tocamos en una sala de 400 personas, nos gusta hacer esto. Estos días estamos en una sala de 2200 personas (Razzmatazz) pero hace poco estuvimos en la Pasternak, en Vic, donde caben 350. Nos gusta sentirlo. Estamos muy a gusto en grandes salas pero también en esos sitios donde puedes disfrutar mirando a los ojos de a quienes tienes delante. Esto hace tener vivencias distintas al grupo y que sigamos muy vivos.


Vosotros os sentís a gusto en salas grandes y pequeñas, y también sucede a la inversa. El público mayoritario se siente cómodo con vosotros, y también el público más minoritario. Hábeis conseguido mantener el cariño y el respeto del 'indie', cuando suele ser un sector muy traidor.

Sí, es verdad. Pero entrar en si somos indies o no, que nos lo preguntan mucho... nosotros nos sentimos Love of Lesbian. Somos muy conscientes que estamos hoy en día en un circuito denominado 'indie' porque estamos en una discográfica independiente. Ni hacemos estadios ni pabellones, no estamos en la división del mainstream español. Nos sentimos y se sienten a gusto con nosotros porque siempre hemos sido muy transparentes, y hemos hecho siempre lo que nos ha apetecido hacer. A veces nos llaman para hacer conciertos en salas pequeñas que nos apetece hacer y las hacemos, y luego decimos que no a sitios más grandes. Como nos mostramos tal y como somos, sinceros, la gente lo ve. Hemos creado esta sensación de "yo soy lesbiano", tenemos una personalidad de banda. Si te sientes identificado con esto, siendo del lado que seas, te lo pasarás bien con nosotros en los conciertos.

Pero igual que sucedía hace años con Los Piratas, o más recientemente con Vetusta Morla, os han acuñado muchos títulos. Los abanderados, los niños mimados, los reyes del indie. ¿Os pesa como una losa o os sentís orgullosos de que os digan esto?

Es que tampoco nos sentimos así. Dicen de nosotros que somos el grupo representativo del indie en Barcelona, y luego tocamos ante más de 25000 personas en un Low Cost o en un Sos Murcia. Así que nos sentimos a gusto con la etiqueta, nos sentimos a gusto sin ella... Son términos que nos definen, sí, pero no nos identifican. Estas etiquetas ayudan a ubicarnos y a definirnos, pero no nos sentimos identificados con todo esto.

Solemos hablar del auge de la música indie y nos olvidamos a menudo de comentar la crisis de la comercial. La semana pasada cancelaban Operación Triunfo, uno de los últimos vestigios de la comercialidad hecha en nuestro país. ¿Como lo vivís?

La industria ha cambiado mucho. Si hace unos años la gente escuchaba la música que cuatro grandes discográficas te decían que es lo que había que escuchar, hoy en día el poder ha pasado al público, es el público quien decide. Gracias a Internet, gracias a las redes sociales. Es la gente quien dice lo que está de moda y lo que hay que escuchar. Es una industria más sincera. Nos hemos dado cuenta que estamos ubicados en una escena lejana a lo que ha sido hasta ahora la industria musical, y tenemos muy claro que eso ya se ha perdido, y que no volverá. Y nos hemos aprovechado de este cambio, de las nuevas tecnologías. Como cualquier banda, que ahora cualquiera puede grabar un disco en su casa y colgarlo en la red para que esté al alcance de todo el mundo. En este sentido sí somos unos abanderados, del uso de las redes sociales y de esta transformación. Estamos muy a gusto con esto y exploraremos más este camino. 



Hablando de tanta cantidad y tanta buena calidad que hay en la música actual. ¿Qué escucháis cuando estáis en la furgoneta de Love of Lesbian?

El poder lo tiene quien conduce, es quien decide lo que suena. Desde Band of Horses a Andrés Calamaro. O Death Cab for Cutie, Wilco... Una mezcla explosiva, somos nueve personas con gustos muy variados, aunque pueda parecer que tenemos gustos similares. Nos gusta la música, en definitiva, y siempre está bien escuchar cosas nuevas. Hay gente que se cierra en un solo estilo, pero con nosotros es difícil, cada fin de semana seguro que alguien de la banda nos trae un grupo nuevo para descubrir.

Tanta variedad musical, ser tan abiertos y distintos entre vosotros... ¿Cómo se plasma en las composiciones que hacéis?

Al final se acaba plasmando, sí. Después de seis discos hemos conseguido tener un sello propio, que algo que hagamos suene a Love of Lesbian. Pero siempre nos enriquecemos de muchas cosas para evolucionar poco a poco. Cuando tenemos una época de escuchar más electrónica, los discos suenan con un punto más electrónico. Sin perder nunca la esencia que tenemos, la esencia ochentera. Aunque es obvio que de lo que escuchamos sale lo que acabamos haciendo nosotros.

¿Cómo se consigue plasmar todo esto sin que el público note ciertas copias, o reminiscencias? O incluso auto-homenajes, que se estilan mucho. Vosotros conseguís sonar siempre originales.

El secreto está ahí, intentamos siempre ir a lo sencillo. Si algo sencillo funciona, le podrás echar más cosas encima. Lo difícil está en quitar cosas a una canción, a una idea creativa musical. Y a veces empiezas a cargar y recargar de elementos una canción hasta que pierde la esencia. Y te paras y dices, "volvamos a la esencia de la canción". Lo trabajamos mucho de esta forma. Poca cosa pero que funcione. Es nuestro sello. Aunque nosotros cuando sacamos un disco siempre pensamos que es muy distinto al anterior, y luego hay quien lo escucha y piensa que es lo mismo de siempre. Y suele pasar con otras bandas, lo comentamos con amigos nuestros dentro del circuito, y pasa lo mismo. Te dicen que un álbum es muy distinto al anterior, lo escuchas y piensas "tan distinto no es". Quien lo ha parido sí ve las diferencias.



Cuando hablamos de diferencias, en vuestros discos si las encontramos. Una primera etapa, aparte, con tres discos en inglés. El cuarto, Maniobras de escapismo, que bebe de la sonoridad del anterior pero en castellano. Cuentos chinos para niños del Japón luce un humor más extremo. Algo que habéis dejado de lado con 1999, vuestro disco más oscuro, pero también el más profundo y emocional. ¿Qué nos deparará el siguiente álbum?

Como bien tu dices, los tres primeros les une el idioma. El primero, Microscopic Movies que es una recopilación de doce canciones que habíamos ido haciendo. It is fiction? es un disco muy oscuro, a raíz de la experiencia de salir con The Cure de gira, algo muy traumático. Nos subimos encima de una nube y nos tiraron de golpe al suelo. Luego tenemos Ungravity que podríamos juntarlo con Maniobras de Escapismo pero cambiando el idioma. Luego Cuentos chinos para niños del Japón es más histriónico, sacamos nuestro lado más humorístico que luego es el que hacemos en los directos. Y en 1999 nos apetecía cerrar una trilogía con los dos anteriores. Si has visto uno de los últimos conciertos de la gira, te habrás dado cuenta que la historia de 1999 la contamos y completamos con canciones del Maniobras y del Cuentos chinos. Forman parte de esto. El próximo seguramente recogerá el hilo de lo que nos deja 1999, pero no tenemos muy claro todavía el tipo de rol que tendrá este disco, qué sonoridad. Sí será nuestro sonido y sí tendrá una evolución. Y como todos los anteriores discos, tendrá un concepto, en el cual intentaremos explicar una historia con 12, 13 o 14 canciones. Más allá de esto, saber qué historia será o de qué forma la explicaremos, en qué concepto... lo estamos empezando a trabajar ahora.





Cuando Santi Balmes estuvo hablando con nosotros hace ya un año, nos anticipó que la gira la acabaríais en febrero de este año, y se ha cumplido su pronóstico a 12 meses vista. Lo que nos hace ver que Love of Lesbian es un grupo que ya os permite planificar a largo plazo. ¿Tenéis planes para los próximos meses ya cerrados?

Nuestra idea principal ahora es descansar un tiempo, no sabemos cuanto tiempo será. Iremos a Londres pronto. También tenemos una oferta para viajar a Argentina que aún no está cerrada, ya que estamos estudiándolo, pero nos parece interesante abrir mercado a Latinoamérica. Argentina es un país que nos abre puertas por nuestro estilo. Pero la prioridad que tenemos clara, lo primero, es que este año queremos grabar nuevo disco. A finales de este año esperamos tener ya el nuevo material en nuestras manos, y que salga a principios del año que viene. Y ya tenemos planes concretados, de dónde lo presentaremos. Tenemos esa suerte. Tenemos apalabrado el inicio de gira, pero no hay fechas cerradas porque no queremos. Es el primer disco que preparamos desde una faceta ya puramente profesional, que nos dedicamos exclusivamente a ello. Parece que después de seis discos hacer otro es algo muy ligero, pero es el que tiene que refirmar lo que es la banda. Love of Lesbian se ha consolidado y queremos meternos de lleno en este nuevo disco. 

Primer disco que preparáis ya de forma exclusiva. 1999 os ha permitido dejar vuestros trabajos respectivos y dedicaros de lleno a la música. ¿Os pesa la responsabilidad de tener como trabajo que os da de comer el que era vuestro hobby?

Te lo miras distinto, la verdad es que sí. Te lo tomas de otra forma. Seguimos disfrutando y si vienes a vernos en un concierto lo notas, nos lo pasamos muy bien. Pero haces un cambio de chip sin darte cuenta. No nos pesa esta responsabilidad, sino que disfrutamos mucho más desde que sabemos que es nuestro trabajo. No nos sentimos presionados, al contrario, nos sentimos liberados. Antes íbamos de culo. Teníamos que trabajar, hacer canciones, ir arriba y abajo. Vivíamos en un estrés constante. Aparte de habernos liberado, y como ahora es nuestro trabajo, ahora sí nos exigimos más, a nivel técnico y como responsabilidad. Pero es algo interno, nos exigimos a nosotros mismos, al público siempre nos lo hemos tomado muy en serio.

Vuestra carrera ha sido escalonada, habéis ido subiendo escalón a escalón, siempre subiendo. Ahora, después de este éxito, ¿qué futuro esperáis? ¿Subir de escalón, manteneros?

Esperamos seguir creciendo. Creemos que hemos llegado a un punto importante, quizás sí somos una de las bandas líderes de nuestro circuito a nivel nacional. Pero creemos que podemos seguir subiendo. No queremos ir al mainstream, no nos sentimos a gusto ahí. Pero sí podemos explorar otras vías que todavía no hemos explorado, podemos hacer más pasos a nivel de crecimiento. No hemos llegado a nuestro tope.